2163583
Today
Yesterday
This Week
Last Week
This Month
Last Month
All days
5840
6860
18247
2110850
66464
156152
2163583

Your IP: 54.226.172.30
Server Time: 2017-12-12 22:41:53
Visitors Counter
Monday, 10 November 2014 10:36

อุบายวิธี กำหนดกัมมัฏฐาน

Rate this item
(0 votes)

อุบายวิธี กำหนดกัมมัฏฐาน

 

อาจารย์ และศิษย์เดินทางในป่าลึกจนถึงที่โล่ง บรรลุถึงบึงใหญ่ชื่อ เองเส้า เขตภูเขาจั่วบั่วซัว ทันใดนั้นมังกรร้าย เง็กเล้งซัมไทจิ้อ (วิริยะ = ความเพียร) ผู้ต้องโทษจากสวรรค์ได้โผล่ขึ้นมาอ้าปากกลืนม้าหลวงพระราชทานลงไปในท้อง
 
เห้งเจียกระชากกระบองยู่อี่เข้าต่อสู้กันโกลาหล เง็กเล้งเห็นท่าจะสู้ไม่ได้เลยดำลงไปกบดานที่ก้นบึง เห้งเจียไม่รู้จะทำประการใดเพราะตนไม่มี ความสามารถในน้ำเทียบเท่าบนบก จึงเหาะไปนิมนต์พระกวนอิมโพธิสัตว์(เมตตา)มาช่วย
 
เมื่อพระโพธิสัตว์กวนอิมมาถึง ร้องบอกลงไปให้เง็กเล้งฟังว่า บุคคลที่เง็กเล้งรอนั้น บัดนี้ได้มาถึงแล้วคือพระถังซัมจั๋ง และเจ้าได้กลืนม้าหลวง ซึ่งเป็นพาหนะของพระถังซัมจั๋งลงไปในท้อง เง็กเล้งได้ฟังดังนั้น จึงรีบขึ้นมาจากก้นบึงแล้วทำความเคารพพระถังซัมจั๋ง และไหว้เห้งเจีย
 
พระโพธิสัตว์กวนอิมจึงร่ายมนต์แปลงร่างของเง็กเล้ง ให้กลับเป็นม้าขาว(วิริยะบารมี) เพื่อแทนม้าหลวงที่ถูกกลืนกินลงไป จากนั้นพระโพธิสัตว์ กวนอิมและปวงเทพยดาต่างกลับไปยังสำนักของตน เห้งเจียจูงม้าขาวนำหน้าพระถังซัมจั๋ง ข้ามบึงเองเส้าด้วยเรือของตาเฒ่าผู้หนึ่ง เมื่อถึงฝั่ง แลไปข้างหน้าเห็นศาลเจ้าประหลาดขวางทางอยู่ และมีตาเฒ่าผมขาว โพลนโผล่หน้าออกมากล่าวต้อนรับ
 
เมื่อได้สนทนากันจนเป็นที่คุ้นเคย แล้วตาเฒ่าจำแลงได้ถวายเครื่องอานม้า(อนุสติ = ความระลึกถึง) พร้อมทั้งไม้เรียวถักด้วยเอ็นเสือ (นิคหะ = การข่ม) สำหรับเฆี่ยนบังคับม้ากับธูปหอม (ปัคหะ = การยกย่อง) อย่างดีแก่พระถังซัมจั๋ง เห้งเจียเห็นเข้าก็หัวเราะเยาะของขวัญของตาเฒ่า (สิงห์พาหนะของพระโพธิสัตว์กวนอิมจำแลงมา) หลังจากมอบของวิเศษ ตามคำสั่งของเจ้าแม่กวนอิมแล้ว ตาเฒ่าอันตรธานหายไป
 
(เมื่อจิตได้เริ่มต้นเดินทางให้อยู่ในเส้นทางที่ถูกต้องแล้วนั้น การเดินทางจากนี้ไปของพระถังซัมจั๋ง (ขันติอันมีศรัทธาเกื้อหนุนอยู่) และเห้งเจีย (ปัญญา) คือ การแสวงหาธรรมะเพื่อเจริญปัญญา เพราะการเดินทางเข้าไปในจิตด้วยการกระทำวิปัสสนากัมมัฏฐานนั้น จักต้องเผชิญอุปสรรค ของกิเลสตัณหาทั้งปวงอีกมากมาย ที่ทำให้อยากเลิกกลางคัน จึงจำเป็นต้องมีความเพียรในการละกิเลส ประคับประคองให้บรรลุถึงมรรคผล
 
ม้าขาว(ความเพียร) ก้าวย่างอย่างมั่นคงเดินไปอย่างไม่ทุลักทุเล ต้องมีเครื่องช่วยได้แก่ เครื่องอานม้า (อนุสติ) ทำให้ขี่ม้าสะดวกขึ้น ไม้เรียวถักเอ็นเสือ (นิคหะ) เพื่อบังคับให้อยู่ในเส้นทาง และธูปหอม(ปัคหะ) เพื่อกระตุ้นให้กระชุ่มกระชวยขึ้น หมายถึงศรัทธาตั้งมั่นที่ระลึกถึงในการ บรรลุธรรม(อนุสติ)แต่หนทางนั้นยากลำบาก ยังต้องอาศัยเครื่องช่วย ที่จะทำให้มีความเพียร ความตั้งใจ ที่จะพยายามเดินทางต่อไปอย่างมั่นคง แม้จะมีอุปสรรคมาขัดขวาง (กิเลส) โดยมีเครื่องช่วยอีก ๒ อย่าง - อุบาย ๒ อย่าง คือ
 
๑.นิคหะ(ไม้เรียวถักด้วยเอ็นเสือ) การข่ม - ข่มบังคับเมื่อฟุ้ง และ
 
๒.ปัคหะ (ธูปหอม) การยกย่อง - ล่อเมื่อห่อเหี่ยว
 
หากมีความฟุ้งซ่าน ให้เพ่งจิตกำหนดรู้ (นิคหะ) ว่าจิตไม่นิ่ง พึง ควบคุมไว้ แลยามใดรู้สึกท้อแท้ห่อเหี่ยวพึงกำหนดรู้ว่าเส้นทางที่เดินมา นั้นถูกต้องแล้ว (ปัคหะ) ทั้งสองอย่างนี้จะให้ม้าขาว (วิริยะ-ความเพียร) เดินต่อไปได้ด้วยดีมั่นคง ไม่หลงออกนอกเส้นทาง)
 
Read 1171 times Last modified on Tuesday, 06 January 2015 11:03
Login to post comments
ชาญ วงศ์สัตยนนท์
คุณรู้จักผู้ชายคนนี้หรือยัง?